Een nieuwe start

Vandaag 6 jaar terug lag ik in het ziekenhuis, longontsteking. Facebook herinnerde mij er aan. Het was het begin van een heel ander leven met elke drie weken een infuus, een nieuwe start. Daarvoor had ik elk jaar wel een of twee keer longontsteking. Twee jaar ervoor was ik aangemeld voor een medisch experiment met Nanogam en had ik een heel jaar lang elke drie weken infuus om te kijken hoe een mens reageerde op het gebruik van humaan immunoglobuline.

Even geduld AUB

Leendert gaat te snelSoms vliegt mijn hoofd nog even door terwijl mijn lichaam al geland is. Dat heb je nou eenmaal als je ADHD hebt. Het is heel frustrerend als je aan een infuus ligt terwijl je weet dat daarbuiten honderden beestjes en bloemetjes wachten om gefotografeerd te worden.

En dan gaat je kop soms rare dingen doen, zoals nu. Ik heb in gedachten een testbeeld (wie kent dat nog?) en die fluittoon die er altijd bij een storing . Shit denk ik dan, ik hoor eigenlijk gewoon in mijn camouflage kleding daar in het Westerpark te kruipen.

Stil zitten, het is nooit mijn hobby geweest.

Kunst

Blijf fietsen Leendert!Nee, niet schrikken, dit is niet pijnlijk! Elke drie weken krijg ik een infuus met Nanogam om missende delen van mijn bloed aan te vullen.

Elke drie weken een naald in mijn arm, meestal ook nog eens erin gestoken door dezelfde verpleegkundige. Heel soms gaat het een keertje anders en moet een tweede naald gebruikt worden maar meestal lukt het in één keer. Nou ligt er op die arm een ader die nog steeds heel geschikt is om in te prikken, dat gaat nu al ruim zes jaar zo. Maar de kunst is niet alleen om raak te schieten maar ook wat je op het plaatje kan zien.

IMG_3757

Bewijs

BlijIk heb de hele dag al ‘hartklopjes’ van de warmte. Op zich niet schokkend en het is gelukkig ongevaarlijk maar het is telkens of er iemand even met een rubberen hamertje een klopje op mijn ribben geeft. Het houd je wel mooi wakker van je middagtukkie, dat wel. Een beetje ADHD’er stangen zeg maar.

Eigenlijk is het niet zo erg, de cardioloog heeft mij verzekerd dat het ongevaarlijk is, lastig, maar ongevaarlijk.

Sta hier even bij stil

BlijIk wil jullie vandaag graag uitnodigen om mijn (Engelstalige) Blog te lezen, Think. Jaren geleden werkte ik samen met een goede vriend aan een website voor NACMU.

De website is inmiddels vervangen door iets nieuws maar bij mijn afscheid als ‘webmaster’ zoals dat toen nog heette kreeg ik 11 gipsen figuurtjes mee als afscheidskadootje en die heb ik nog steeds. Het betekent ook nog steeds nog veel om te hebben gewerkt voor deze kinderen bij Noah’s Ark Children’s Ministry Uganda (NACMU).

DSC_2882