Ik hoor je niet

Als we naar bed gaan
Hoor ik je allang niet meer
Met mijn hoorapparaatjes op het nachtkastje
Kan ik je alleen nog horen snurken
Stijf word ik ook
Helaas is het altijd mijn rug
We worden ouder wijffie
Moet ik dan zo lijen
En soms doet alles zeer
Er gaat steeds meer rammelen aan dat lijffie
En ik krijg soms maar met moeite
Mijn sokken ’s avonds uit
En ik verlang soms heel intens
Naar die tijden van weleer
Toen we nog de sterren van de hemel konden vrijen
Maar ik hoor je nu
Al tijden al niet meer

The Ocean

Floating in my swimming speedos in the Atlantic Ocean has always been one of the things I wanted to tick off my bucket list. And I did, it was a great experience. You might think of it as a trifle, as a boys thing, entirely not significant but for me it was very important to see that I could have this particular experience.

They say that everything you experience in life changes you up to some point. For me, floating in the salt water at the coast of France was one of these things. And it did change me, a bit.

And then I saw this shell lying at the beach in La Bernerie-En-Retz a few years back and decided to take it home as a tiny memory of a great time. Whenever life is moving too fast for me I just look down to this little shell hanging there, put it in my hand and stop. I stop running, thinking, worrying, shouting or whatever I am doing wrong at that moment.

Life is precious.

Dag allemaal

Dag allemaalHé waar ga jij heen? Waarom heb jij een tas gepakt? Ik dacht al dat ik je hoorde bij de voordeur. -Gewoon, ik ga weg. Ik ga er vandoor zoals dat heet. Pleite. .. Waarom zou je dat doen? Waar ga je naar toe dan? Wat ben jij van plan?

-Ik ben er klaar mee, de gigantische bergen was, elke dag koken, iedereen naar school en sport rijden, het gekoeieneer, de stilte, verveling, eenzaamheid. Opgesloten zitten, afgeschreven zijn en nergens meer bij horen.

Lees meer

Goulash

Leendert eet Buitenlands goedLang geleden, ik denk dat ik een jaar of 8 was, waren er in het dorpje waar ik opgroeide geen mensen die van buiten de Nederlandse landsgrenzen kwamen behalve de ‘Chinees’. Dat was het restaurant met de tot mijn verbeelding sprekende naam Ling Fa.

Ik wist dat het Lotusbloem moest zijn maar in de Bieb was geen boek met een plaatje er van. Het prikkelde mijn nieuwsgierigheid. Heel soms dan ging mijn vader ‘Chinees’ halen en dan smulden we er van. Ik mocht een keertje mee maar in de wachtruimte was geen plaatje van de Lotusbloem, alleen een blauwe rookwalm en voor mijn vader een gratis biertje. En het prikkelde mijn nieuwsgierigheid nog meer dan de rook in mijn ogen bij die Chinees.

Lees meer

Dankbaar

DankbaarVanaf afgelopen zaterdag was ik voor krantlezend Nederland even een Bekende Onbekende Nederlander. Hoe dat kwam?

Dominee Jan Wolsheimer van de CAMA Parousia gemeente in Woerden heeft in de voorliggende weken een initiatief opgezet waarbij ik zijn eerste project invulling gaf: Gelukkiger van geven.

Jan en ik kennen elkaar al jaren via Facebook en we zijn elkaar ook in het echte leven een paar keer tegengekomen. Ik ken Jan als iemand met een goed hart en hij is iemand die altijd de nood om hem heen ziet.

Lees meer