Volmaakte vrienden

BlijIk werd ongeveer een kwartiertje later geboren dan mijn tweelingbroer. En ik groeide op net zoals elk ander normaal kind in de laatste jaren zestig, vroeg in de zeventiger jaren.

Eerst leek er niets verkeerd te gaan maar al snel begonnen de problemen, ik kon geen moment stil zitten (lees mijn blog maar een keer, ‘IK ZIT NOOIT STIL!‘). En als dat nog niet genoeg was verslechterde mijn gedrag ook nog eens in de jaren erna. Er was in die tijd nog erg weinig bekend over ADHD en het had geen naam (behalve ‘Druk’) laat staan dat de afkorting ADHD of de beschrijving er van ‘Attention Deficit Hyperactivity Disorder’ was uitgevonden. In die dagen was ik alleen maar ‘het moeilijke kind’ in tegenstelling tot mijn broer die alles voor zich leek te hebben.

Deze ‘afwijking’ achtervolgde mij mijn hele leven. Pas in 1998 kreeg ik de diagnose ADHD en kreeg ik Ritalin voorgeschreven. Maar het kwaad was al geschied, ik ben nooit over de ontelbare pakken slaag, klappen, gevechten, vernederingen, misbruik en teleurstellingen heen gekomen die gedurende mijn schooltijd zich voordeden. Ik heb nooit de kans gekregen om verder te studeren vanwege die ADHD en in mijn volwassen leven leek het wel een brandmerk te zijn dat iedereen kon zien. Was mijn beperking van fysieke aard geweest dan zou er begrip zijn geweest, steun, troost en misschien zelfs vriendschap. Maar aangezien deze ADHD een beperking is in de hersens, gedrag en persoonlijkheid is het voor veel mensen een schaamtelijk toonbeeld en een reden voor smaad, vernedering waardoor er uiteindelijk eenzaamheid overblijft.

joris-adhd-article-02-03-2014

Ik raakte er als kind al snel aan gewend om alleen te zijn, ik speelde met mijn eigen speelgoed in mijn eigen kamer. Ik was zeker niet gelukkig maar in ieder geval zorgden mijn eigen speelgoed en eigendommen voor een beetje compensatie. Begrepen werd ik niet. Later in mijn leven was de eenzaamheid schrijnend en overal aanwezig. “Volwassenen lijken vaardigheden te ontwikkelen om sommige of al hun tekortkomingen hierin te compenseren.” staat er te lezen op Wikipedia. En dat deed ik. Omdat ik voornamelijk in mijn eentje moest zien te overleven ontwikkelde ik een schrijfstijl voor de verhalen en anekdotes uit mijn leven waardoor ik zelf moest lachen om mijn eigen tekortkomingen en daarmee keerde ik de trieste situatie om en maakte ik van mijn ADHD juist mijn sterke kant in plaats van mijn beperking.

Er is in de samenleving weinig ruimte voor onvolmaakte mensen. Er zijn heel veel aanpassingen voor mensen met een zichtbaar beperking welke aanpassingen nodig hebben om met hun beperking om te gaan. Voor hen met een beperking in de hersens, een beschadigde persoonlijkheid, depressie of andere psychiatrische ziekte is in veel gevallen weinig tolerantie. Hun beperking is vaak niet herkend of geaccepteerd, in plaats daarvan laten de mensen hen links liggen, zoals ze met mij deden. En hun wonden genezen misschien maar de littekens blijven voor altijd zichtbaar voor hen die lijden onder een onzichtbare beperking, ook al zien ze er aan de buitenkant uit als volmaakte mensen voor anderen. Totdat de tekenen van hun beperking zich weer voordoen en ze vluchten. Nieuwe wonden worden veroorzaakt en het stopt nooit een keer.

Ik ben onvolmaakt in een volmaakte wereld. Denken zij tenminste. Maar de werkelijkheid is dat niemand volmaakt is en we allemáál met onze eigen tekortkomingen moeten leven. We hebben allemaal elkaar nodig, we willen niet buitengesloten worden. We ondergaan de vernederingen niet vrijwillig, niet als kinderen, niet als volwassenen. Of het nou op school is of op het werk, wij zijn geen mindere mensen dan al die anderen die bij elkaar opgeteld een volmaakte wereld maken. Als je goed naar ons luistert dan hoor je een echt mens die alleen maar een beetje vriendschap zoekt. Die vriend hoeft echt niet volmaakt te zijn, het is prima als jij het bent, of hem of haar daar. Dat is alles. En alleen dan zijn we allemáál volmaakte vrienden.

Read this blog in English: Perfect People

Avatar

Leendert van Gemeren

Dit ben ik, Leendert. Ik ben een beetje ouderwets en houd van dingen die geweest zijn, bijvoorbeeld oude Engelse series op TV zoals All Creatures Great And Small, mechanische horloges, bifocale brillen en oude langspeelplaten. Ik houd niet van moderne dingen en werk regelmatig aan een ouderwetse modelspoorbaan. Ik volg Jezus en schrijf mijn gedichten soms ook over Hem maar ik schrijf ook verhalen over het leven. Excentriek. Op feestjes ben ik vaak te vinden in de keuken.


This is me, Leendert. I am a little bit old-fashioned and I love things from the past, old series like All Creatures Great And Small, mechanical wristwatches, bi-focal glasses and vinyl records for example. I am not keen on modern things and I often work on this old style model railway. I follow Jesus and sometimes write a poem about Him but I also write about my life. Eccentric. You can often find me in the kitchen at parties.

Geef een reactie