Omgaan met gebreken

Ik zit nooit stil. Als je in Google “ik zit nooit stil” invoert, ben ik het eerste zoekresultaat. Ik heb namelijk ADHD. Een volwassene met ADHD. En om het nòg erger te maken: ik heb ook zware astma. Een ADHD’er die altijd buiten adem is, heb je ooit een grotere tegenstrijdigheid meegemaakt? Het is een groot gebrek dat mij op duizenden momenten in het verleden dwars heeft gezeten. En dan lig ik ook nog eens elke drie weken aan een infuus. Stil zitten. Op de bank. Terwijl je eigenlijk de trap op en af wil rennen. Stilgezet tegen wil en dank.

Een knipoog van de koningin

Een leuke anekdote: ik heb een keer een vette knipoog gehad van Koningin Beatrix, op drie meter afstand.

Ik liep door Den Haag in DT (Dagelijks Tenue, ik was dienstplichtig) met van die mooie glimmende knopen langs het Paleis van Justitie, toevallig net toen Koningin Beatrix uit haar blauwe AA auto stapte. Ik besefte niet direct door welk tafereel ik liep en omdat ik in uniform was greep de wacht kennelijk ook niet meteen in maar op het moment dat ik besefte “Dit is Koningin Beatrix!”, werd ik achter bij mijn jas gegrepen door een Marechaussee en tegen de muur naast de trap getrokken. Ik stond meteen stram in de houding (dat werd mij ook nog eens tussen de tanden toegebeten door hem) terwijl zij de trap opging, en in een wolk van parfum en een prachtige lach (ze vond het overduidelijk zeer amusant dat ik zomaar lomp zonder direct iets door te hebben door haar aankomst liep) kreeg ik die knipoog. Gelukkig mocht ik mijn weg vervolgen toen ze eenmaal binnen was.

Koningin Beatrix

Vandaag 28 januari 2013 maakte Koningin Beatrix bekend dat zij afstand zal doen van de troon op 30 april a.s. Leve de koningin!

I don’t like Holland

I don’t like Holland. It’s a fact I cannot deny. I don’t like Holland. Ever since I lived in England for a while I have loved that country. People are nice, food is nice, there is virtually nothing that can be compared to cooked breakfast with the full works. I have some friends over there that I really love and this friendship can only be compared with the friendship I have with the two friends I have had since primary school. I don’t like Holland.

I do love my family, my wife, my four children and perhaps a few more people. But that’s it, this country sucks. People are nice, country sucks. Government sucks too, except that they pay for my medication which is nice. If only there wasn’t all that water in between England and me I’d live there with my family. Cooked breakfast, The Works. Drive on the left side and actually enjoy it. Try that over here, not that good.

I don’t like Holland and England is better. There, I said it. Thing is: I cannot leave this place. You see, I told you a little lie. Holland is not that bad either. People I love are here too.

DSC_3457

Related stories:

IK ZIT NOOIT STIL!

This article is also available in English

In 1998 zei een collega van mij: “Jij hebt ook ADHD, je weet het alleen zelf nog niet. Jij zit nooit stil!”

Hij had mij al een tijdje meegemaakt, wist prima hoe hij met mij moest samenwerken en we hadden het goed samen, maar hij had geen idee wat hij bij mij losmaakte. Vanaf toen knaagde het weer aan mij en als ik nog niet onrustig was, terugdenken aan mijn jonge jaren raakte het mij dan toch in ieder geval. Hij gaf een naam aan wat ik altijd al wist, maar wat ik nooit had leren benoemen, laat staan om er mee om te gaan.

Al heel snel, toen ik een jaar of 4 was, had ik al door dat ik ‘anders’ was dan mijn klasgenootjes en mijn tweelingbroer, ik zat namelijk nooit stil. Dingetjes om mij heen trokken altijd mijn aandacht meer dan waar ik op dat moment op moest letten. Het schoolbord, de stem van de juf, mijn pen, andere dingen waren altijd onweerstaanbaar aantrekkelijk, veel meer dan wat voor mijn neus lag op dat moment. En als een stuiterbal met een barst, sprong ik van hot naar her.

The image in this article has been replaced by a placeholder image in anticipation to EU Charter of Fundamental Rights, Article 17 – Right to property becoming effective.

Een paar jaar later werd het erger, de herfst buiten rook tien keer lekkerder dan het lokaal, de vogels trokken een veel mooier pad in de lucht dan het krijt op het bord. De meester werd vaak wanhopig van mij en zelf werd ik er ook al niet blij meer van. Tien dingen tegelijk vochten in mijn hoofd om mijn onverdeelde aandacht en in mijn wilde jacht naar dat ene dat eruit sprong maar dat ik nooit bereikte struikelde ik vele malen over mijn veters, mijn woorden, mijn daden en de mooie dingen die ik bedacht. En mijn ouders vielen over mij. En mijn klasgenoten besprongen mij. En met het onrustiger worden, werd de ruimte om mij heen alsmaar groter, en ik eenzamer. En ik zat nooit stil.

Na de lagere school bleef ik aandachtspunt voor leraren en ouders, en rechtlijnig evenredig, wiskunde was mijn favoriete vak, werd ik het mikpunt van mijn klasgenoten. School paste niet bij mij en militaire dienst en ik gingen niet samen. Elke nieuwe opleiding, uitdaging of nieuw pad dat ik insloeg maakte ik niet af, want de intelligentie die ik in mij had werd altijd overschaduwd door mijn chaotische natuur, de onmogelijkheid om iets echt af te maken of door te zetten. Mijn energie kon nooit langer dan een paar maanden in één richting gaan.

Verstoppen achter een masker, eeuwig vluchten voor mijzelf en de mensen om mij heen ging ik van hot naar her en de grenzen over van land en mijn kunnen. Regelmatig zei ik het tegen mijzelf, half uit wanhoop, half uit opstandigheid: ”Geef me de ruimte, geef me de zon. Niet zo’n klein streepje, op het balkon!” En dat gaf voor mij het moment aan om weer te verhuizen. Wat ik dan weer deed, een nieuw baantje, nieuwe mensen om mij heen. Voor zolang als het duurde.

En toen ik zo naast mijn collega stond, na vele jaren van totaal verschillende banen, omgevingen, uitdagingen en met de altijd aanwezige spanning in mijn lichaam, van “Zou mij dit nu eindelijk eens lukken?” zei hij zomaar ineens: “Jij hebt ook ADHD, je weet het alleen zelf nog niet. Jij zit nooit stil!”

Tegenwoordig vaar ik in rustiger water. De pestkoppen heb ik achter mij gelaten, evenals de uitdagingen die ik toch niet bereikte. Diploma’s heb ik zat en nuttig zijn ze tegenwoordig ook, mijn kinderen smullen van mijn opgeslagen kennis van ontzettend veel onderwerpen. Ik vaar om mensen heen die niet om kunnen gaan met mij omdat ‘ik zo druk ben’, en mensen die er kwaad over spreken laat ik links liggen. Echte vrienden zijn gebleven en de Grote Vriend ben ik, dank de Heer dus, ook niet kwijtgeraakt. Hij houd mij nog steeds in de gaten gelukkig.

Stil zitten doe ik trouwens nog altijd niet.

 

Vertrouwen op Vader

Sinds een paar dagen is Joris bang. Hij denkt dat hij kan vallen.

Op de commode raakte hij ineens in paniek, bang dat hij zou vallen en alleen met heel veel liefde toespreken maakte hem weer kalm.

Vandaag vierden we alvast zijn verjaardag, 22 januari 2 jaar alweer, en hij werd op tafel gezet met ons erom heen en 1 kadootje-alvast. Even zag je de paniek weer in zijn oogjes, “O nee, ik kan vallen!”. Maar rustig toespreken: “Je vader zal je nooit laten vallen, kalm maar jongetje, het is goed.” deed ’t ‘m en hij ging weer verder met scheuren van papier.

Heb jij dat ook weleens, dat je bang bent, en niemand die je beschermt of kalmeren kan? Heb jij weleens het gevoel dat niemand je kan opvangen als je valt of je beschermt?

Ook voor jou is er een Vader, één die je beschermt, die je opvangt en je kalm kan maken van binnen. Eén die je nooit zal laten vallen. Benieuwd wie dat is?

www.alphacursus.nl