Ik hou mijn rug recht

Een paar dagen geleden hadden Joris en ik een beetje lol, er stond een plaat op van Frank Sinatra en ik deed een voorzichtig dansje. Joris nam het snel op met een iPhone en ik -ok, dat was een beetje impulsief- zette het filmpje op Facebook.

Al heel lang heb ik chronische rugpijn, onderin mijn rug door artrose en schade door ongeval, dan een stukje niks, tussen mijn schouderbladen een oude hernia van een ander ongeval en in mijn nek een recente hernia. Door zenuwschade voel ik mijn rechterbeen maar voor een deel en ook mijn linkerhand is door de nekhernia gevoelloos geworden. Mijn rug heeft het door schade van ongevallen een beetje opgegeven helaas.

Alleen ikzelf heb daar de pijn van, anderen zien die niet. Ze zien mij lopen met een stok en ze zagen mij dus even dansen op Facebook. En ze zien mij vrolijk van buiten, dat is mijn mechanisme om die pijn te verbijten. Ik heb geleerd dat je minder last hebt van de pijn als je probeert vrolijk te blijven voor jezelf en tegen de mensen in je omgeving.

Want wees nou eerlijk: als je moet kiezen tussen de pijn verbijten en daarbij een zuur gezicht trekken of diezelfde pijn verbijten en proberen te lachen, wat zou jij doen? Ik heb het opgegeven om daarvoor naar een dokter te gaan, diverse huisartsen die ik geraadpleegd heb kwamen op de diagnose aanstellerij uit zonder ook maar de oorzaak te onderzoeken of zelfs mijn rug maar met een vinger aan te raken.

De neuroloog, die zag het op de MRI scan. Hij was het die mij adviseerde om een goede wandelstok te kopen en zo de druk van mijn wervelkolom een beetje af te halen. Die man begreep het, hij keek door mijn lach heen en legde de vinger op de zere plek, letterlijk en ik riep au. En met die stok ga ik nu door het leven, soms met grimas van de pijn, als niemand kijkt. Soms met een lach op mijn gezicht en soms, nou ja laten we het maar op een éénmalige actie houden, met een voorzichtig dansje op Facebook.

Want iemand vond het nodig om op Facebook te reageren met “Doe die stok weg, je bent genezen man!” Even werd ik boos en dacht ik, ik haal dat filmpje van Facebook of verwijder dat commentaar. Maar ik heb ook geleerd om niet zo impulsief te zijn in het reageren en in plaats daarvan schrijf ik het nu maar even van mij af in mijn blog. Soms zie je mij lopen met een lach op mijn gezicht, weinig mensen weten hoeveel pijn ik echt heb. Maar ik hou mijn rug recht.

Mét een stok.

Avatar

Leendert van Gemeren

Dit ben ik, Leendert. Ik ben een beetje ouderwets en houd van dingen die geweest zijn, bijvoorbeeld oude Engelse series op TV zoals All Creatures Great And Small, mechanische horloges, bifocale brillen en oude langspeelplaten. Ik houd niet van moderne dingen en werk regelmatig aan een ouderwetse modelspoorbaan. Ik volg Jezus en schrijf mijn gedichten soms ook over Hem maar ik schrijf ook verhalen over het leven. Excentriek. Op feestjes ben ik vaak te vinden in de keuken.


This is me, Leendert. I am a little bit old-fashioned and I love things from the past, old series like All Creatures Great And Small, mechanical wristwatches, bi-focal glasses and vinyl records for example. I am not keen on modern things and I often work on this old style model railway. I follow Jesus and sometimes write a poem about Him but I also write about my life. Eccentric. You can often find me in the kitchen at parties.

Geef een reactie