Frictie over Fictie

Sinds ik blog, dicht en verhalen schrijf, nu zo’n jaar of 10 denk ik, krijg ik van tijd tot tijd opmerkingen op wat ik schrijf. Zowel positief als negatief. Zoals gisteren, toen ik The Railway Station schreef. “Jij ging toch met de bus naar school?” was een van de eerste opmerkingen die ik kreeg. Ok, dus vind ik dat ik nu even moet uitleggen hoe het zit met schrijven. Natuurlijk wist je dit allang maar dat geeft niet.

Veel van de verhalen die ik schrijf, in het bijzonder de verhalen in het Engels, roepen dan vragen op de de lezer en meestal zijn die vragen afkomstig van familie. “Leendert, zo ging het niet.”, “Wat je nu schrijft is nooit gebeurd.”, “Je hebt een grote fantasie.” of “Je zuigt het uit je grote duim.”, “Ik wil dat jij wat jij geschreven van internet haalt want het is pertinent onwaar.” en nog meer. Met kritiek kan ik omgaan, soms pas ik iets aan maar meestal gaat het om dingen die nergens over gaan. Soms veroorzaakt dat wrijving, dat is de kritiek waar ik geen boodschap aan heb, ik ben daar heel eerlijk in.

Schrijven is een vak en jij beheerst dat vak.” zei iemand laatst, een mooi compliment. Het boek waar ik mee bezig ben is een zorgvuldig geschreven verhaal met anekdotes van vroeger verwerkt in een groter geheel van fictie. Schrijven hoeft namelijk niet per se om de waarheid te gaan, het kan ook fictie zijn. Ik bedoel: geloof jij dat de dingen in je Dik Trom boek ook echt gebeuren? Of Beekman en Beekman? Ok, dat is dan een beetje een flauw voorbeeld maar ik wil maar zeggen: als ik schrijf dan hoeft dat niet waarheidsgetrouw te zijn.

Als schrijver heb ik alle vrijheid om details aan te passen, dingen te schrijven die niet gebeurd zijn of ze anders te omschrijven dan hoe het indertijd ging. Ik mag het zelfs uit mijn duim zuigen of mijn fantasie gebruiken. Gebruik jij trouwens die termen ook als je de schrijver van je favoriete boek tegenkomt? En hoeveel kritiek je dus kan geven, daarmee beperk je die vrijheid niet en je past het ook niet aan. Ik maak van die vrijheid gebruik om te schrijven wat ik wil, waarheid en fictie of zelfs een mix van die twee. En vind je dat niet leuk, jij hebt de vrijheid om het niet te lezen. Moet het van jou per se in het Nederlands? Dan heb je ook pech, ik heb de vrijheid om te schrijven wat ik wil, hoe ik het wil en in welke taal ik wil. It’s a free country.

Deel dit:

Leendert van Gemeren

AuthorLeendert van Gemeren

Dit ben ik, Leendert. Ik ben een beetje ouderwets en houd van dingen die geweest zijn, bijvoorbeeld oude Engelse series op TV zoals All Creatures Great And Small, mechanische horloges, bifocale brillen en oude langspeelplaten. Ik houd niet van moderne dingen en werk regelmatig aan een ouderwetse modelspoorbaan. Ik volg Jezus en schrijf mijn gedichten soms ook over Hem maar ik schrijf ook verhalen over het leven. Excentriek. Op feestjes ben ik vaak te vinden in de keuken.


This is me, Leendert. I am a little bit old-fashioned and I love things from the past, old series like All Creatures Great And Small, mechanical wristwatches, bi-focal glasses and vinyl records for example. I am not keen on modern things and I often work on this old style model railway. I follow Jesus and sometimes write a poem about Him but I also write about my life. Eccentric. You can often find me in the kitchen at parties.

Geef een reactie