Ben jij ook zo’n ontkenner?

Ben jij ook zo iemand die denkt: Het is onzichtbaar dus het is er niet? Of, ik loop nog steeds gezond rond en toch heeft iemand een keer mijn kant uit gehoest op straat. En wat dacht je van het argument: deze getallen zijn uit haar verband getrokken, het is maar een procentje meer. De meeste mensen hebben alleen maar milde symptomen dus zo erg is het niet zei je toch?

Meer lezen

Telgt

Eén van de mooiste stukjes Nederland waar je doorheen kan rijden is vlakbij. Ergens tussen mijn eigen woonplaats en de plek waar ik opgroeide is het Buurtschap Telgt. Op mooie dagen vroeger fietste ik er langs naar school langs Bakkerij Van Bentum en de Veevoederfabriek. Of als we naar Strand Nulde gingen om er te zwemmen, dan ook.

Vandaag reed ik er weer langs met Liset en zo kon ik mijn jeugdherinneringen aan haar vertellen tijdens het rijden. En wat een prachtige herinneringen! Fietsen met vrienden, met de werphengel aan de fiets gebonden of met zwemspullen achterop en op schooldagen zo’n dikke varkensleren schooltas.

Ik ga dit filmpje nog een paar keer bekijken en dan komen er vast nog wel meer dingen terug.

Het excuus

“Wat doe jij voor je werk Leendert?” Als ik iemand ontmoet is dat een vraag die ik vaak hoor en dan zeg ik dat ik schrijver ben. Rete-interessant natuurlijk en meestal komt er dan nog een vraag: “Wat schrijf jij dan?” Gedichten. “Oh ik hou niet van lezen.” volgt dan meteen als excuus, eigenlijk in alle gevallen.

Irritant eigenlijk, ik weet dat die opmerking gaat komen maar toch beantwoord ik de vraag. En toch stink ik er elke keer weer in, ik moet daar nog eens een keer iets op verzinnen.

Nou ja, misschien is dit wel een geschikt antwoord: je koopt die gedichten ook niet voor jezelf als je niet van lezen houdt, je geeft het cadeau.

Met jou wil ik oud worden is te koop in elke boekwinkel en hier op mijn website. Voor iemand die van lezen houdt.

Rebellie in het Rijks Museum

Ik bezocht een keertje het Rijks Museum want ik had zin in wat cultuur maar het bezoek werd onverwachts een avontuur.

Ik gebruikte mijn wandelstok onder mijn fototoestel om een goede foto te kunnen maken zonder flits. De zaalwacht kwam bij mij zitten en zei tegen mij dat het niet is toegestaan om met een statief te filmen.

Ik vertelde hem dat het ook geen statief was maar een wandelstok, dat kon je ook duidelijk zien. En ik zei: “Als ik hier ter plekke een gedicht schrijf over dat schilderij, mag ik de foto dan houden?” en dat vond hij goed. Twee minuten later had ik het af en moest hij keihard lachen. Het gedicht staat op de kaart in mijn webshop, kijk maar.

Er gebeurt wat in de polder

Wie denkt dat er in de polder niks gebeurt heet het mis. Er wordt gejaagd door jagers, gejaagd op de jager, gemoederd, gesekst, ze zijn verliefd en geliefd en ieder beest dat je er ziet maakt een hoop lawaai als je het maar wil horen. Ik moest er wel even voor gaan stilstaan en -gek genoeg- mijn hoorapparaten voor uitzetten omdat ik anders door het gebulder van de wind er niets van had meegekregen. Gelukkig went het snel en ben ik nog niet helemaal stokdoof dus kreeg ik alles mee.

Meer lezen

De Varen

Ik vind Varens prachtige planten. Dat zal ongetwijfeld te maken hebben met ervaringen uit mijn kindertijd toen deze plant grote delen van de bossen bedekten waar ik kwam. Tegenwoordig zie je de plant minder en ze zijn ook niet zo groot, tenminste op de plekken waar ik ze tegenkwam tot nu toe. Maar die groen kleur en de herinnering die het oproept maakt het tot een plezier om ze altijd even op de foto te zetten. Zoals vandaag in de bossen bij Kallenbroek.

Hongerwinter

20:00 uur: Ik buig. “Oorlog werkt generaties lang door”, zegt de Koning in zijn toespraak.

Ik heb de verhalen zo vaak meegekregen dat het verdriet van vorige generaties over de oorlog mijn verdriet is geworden en hun besef mijn besef. Mijn vader vertelde dat ze al zo lang niet gegeten hadden dat ze zelfs bloembollen aten. Ik heb de oorlog niet meegemaakt maar ik heb het wel gemerkt. Ook als ik geen honger had vroeger, je at je bord leeg en altijd de korst en het kapje, je gooide niets weg want dat mocht niet. Als kind snapte ik daar niet zoveel van maar nu doet het mij wel wat, hun honger.

Een paar jaar geleden werd een gedicht van mij voorgelezen bij de Dodenherdenking in Rotterdam dat over mijn oom gaat: Sjaak moest rennen. Hij belde mij die avond huilend op om mij te bedanken. Wat een ontzettende indruk maakte op mij in dat gesprek was dat hij zei: “Het was vreselijk, ik kan er nog steeds niet over praten, het doet teveel pijn. Ik heb zo’n honger gehad.”

In de media

De laatste tijd zit ik in het vizier van de media, in positieve zin dan, zonder problemen. Toen we in Amersfoort gingen wonen stond er bijvoorbeeld ineens spontaan een leuk artikeltje over mijn nieuwe boek Met jou wil ik oud worden in de Amersfoortse Courant, wat een verrassing was dat! Het leverde ook leuke dingen op zoals deelname aan de verkiezing voor Stadsdichter en ik werd toegevoegd aan het Eemlands Schrijversgilde.

Meer lezen